Harry Hole: Sezon 1

Oslo nie ma tu pocztówkowej twarzy. Ulice są zimne, mieszkania przytłaczają ciszą, a każdy kolejny trop prowadzi raczej w głąb ludzkich słabości niż do prostych odpowiedzi. Harry Hole: Sezon 1 wrzuca widza w środek śledztw, które nie dają komfortu bezpiecznego dystansu. Zbrodnie są punktem wyjścia, ale znacznie ważniejsze staje się to, co pęka w ludziach pod presją winy, lęku i obsesji. Sam Harry działa jak człowiek stale balansujący na krawędzi. Bystry, uparty, niewygodny dla otoczenia, a przy tym wyraźnie poraniony przez własne decyzje. Nie przypomina gładkich telewizyjnych detektywów, bo każdy sukces kosztuje go coś prywatnie. Ten sezon dobrze wykorzystuje napięcie między policyjną rutyną a chaosem, który wdziera się do życia bohaterów. Ważne są spojrzenia, przemilczenia, drobne gesty i atmosfera narastającego niepokoju. Kolejne odcinki nie pędzą bez opamiętania, tylko stopniowo zaciskają pętlę, pozwalając lepiej wejść w ten mroczny świat. Harry Hole brzmi najmocniej wtedy, gdy pokazuje, że rozwiązanie sprawy wcale nie oznacza ulgi, a prawda potrafi zostawić po sobie większy bałagan niż kłamstwo.